Młodzi nie słyszeli a może nie wiedzą, że jedna z gwiazd na niebie , akurat święcącą W grudniu, od wieków w chrześcijaństwie , nazywana jest jutrzenką. Późnojesienne wstawanie przed świtem, po „trzecich kurach – czyli trzecim pijaniu kogutów a jeszcze inaczej, na zegarze o godzinie trzeciej nad ranem, świeci jutrzenka. Pogodna noc ukazywała piękną gwiazdę na wschodzie - jutrzenkę.

Witaj jutrzenko ranno powstająca,
Śliczna jak miesiąc, jak słońce świecąca.
Ty świecisz jasno, światu w Częstochowie.
Gdzie czołem biją świata monarchowie.

Śpiewano ja przed Godzinkami, cały adwent w starej, lubomelskiej parafii. Osoby najstarsze, urodzone jeszcze przed 1900 r. z dzieciństwa do I wojny światowej, pamiętały te pieśni z pamięci. Drugą z nich była powszechnie znana, przez wszystkie, znane mi pokolenia:

Gwiazda zaranna, śliczna jutrzenko
Niepokalana Mario Panienko.
Bez pierworodnej zmazy poczęta,
Módl się za nami, Panienko święta.

Wyobrażacie sobie z opowiadań prawdziwych mojej babci Maryni Stachniuk, po mężu Michale Kołtun – dotyczy to ok. 1920 r. Z Rymacz, od Bereżec było ok. 15 km do kościoła w Lubomlu. Na Roraty, młodzież zbierała się ok. 22.00 późnym wieczorem koło krzyż Kościuszki, pośrodku wsi. Wychodzili ławą ok. 30 i więcej osób. Po drodze, odpoczywali na po unickim cmentarzu w Wiszniowie (tam zacisza, psów nie ma, łazęgów nocnych). Do kościoła dochodzili po piątej na ranem. Czasami budzili jeszcze ks. Jastrzębskiego a po drodze, od stacji w Lubomlu dopiero zapalały się lampy w oknach na „wybiórke”.

Przed roratami śpiewano pieśni starodawne, mało używane już w kościele, ale w śpiewniku ks. Mioduszewskiego i „krakowskim” byli. Roraty po łacinie - a później różaniec. Po godz. 8.00 rano zbierali się do powrotu. Czasami była herbata na plebani, wynosili samowar chłopaczyskom na ganek - wszyscy się nie pomieścili. Na południe, wracali do Rymacz. Kto z nas, poświęcił w życiu 14.00 godz. na Roraty.

Wieczny pokój daj Panie. W niebie odpoczywanie. Wszystkim z Rodu i dalszym, nieznajomym, którzy o takiej wierze katolickiej na Wołyniu opowiadali mi wielekroć.

Życzę Wszystkim czytającym – adwentowej ciszy w sercu – żeby na Gody usłyszeć z nieba śpiew i granie Aniołów.

Zostaw swoją ocenę

3 Dzięki

0 Dzięki

a jeśli masz jakieś pytania... napisz

--- formularz kontaktowy ---

z Wołyńskim ukłonem

Krzysztof Kołtun

autor