Miasto mojego i wielu rymackich i jagodzińskich Rodów. Datowane od 1287 roku. W 1356 r. odzyskany został wraz z nią dla Polski i nadany w dzierżawę lenną księciu bełzkiemu Jerzemu Narymuntowiczowi. Władysław Jagiełło w 1412 r. ufundował tu kościół Trójcy Przenajświętszej, pierwotnie gotycki, który był wielokrotnie przebudowywany i otrzymał w początkach XIX w. barokowy wygląd. Obok barokowa dzwonnica z 1640 r. Za panowania Władysława Jagiełły w grodzie był zamek drewniany, po którym pozostały okrągłe wały obok rynku. Pod wałami są lochy i sklepione podziemia po pałacu - hr. Branickich, który uległ zniszczeniu, pozostały tylko oficyny z XVIII w. W których Rosjanie urządzili urzędy. Mieścił się tu magistrat i kasyno. Obok pałacu pozostał dawny park, zamieniony na miejski ogród. Obok pałacu i w rynku Braniccy w końcu XVIII w. urządzili osobliwe chodniki z końskich zębów na cementowym podłożu. Z czasem utworzono w tym mieście starostwo grodowe, które za Zygmunta III wcielono do dóbr stołowych królewskich. W 1659 r. sejm nadał je w dożywocie hetmanowi Kozaków: Iwanowi Wyhowskiemu. Ostatnią starościną była w 1771 r. Antonina Rzewuska. W końcu XVIII wieku nabyli dobra hr. Braniccy i założyli tu swą rezydencję z pałacem i parkiem. W pałacu rezydował Władysław Grzegorz Branicki - wielki łowczy oraz generał i senator rosyjski, oraz jego syn Konstanty Branicki. Uległa ona zniszczeniu, gdy w 1870 r. dobra przeszły pod zaborczy rząd rosyjski. Za II RP miasto było siedzibą wiejskiej gminy Luboml. Na przedmieściach miejscowości znajdowała się wówczas wieś Zawale, a na północnym krańcu miasta istniał przysiółek - Browarnia, a wokół Kuśniszcze, Borki, Kąty i inne. W okresie międzywojennym żywioł prowadzili Żydzi. Do nich należał w większości handel i stara, renesansowa synagoga wybudowana w 1521 r. Poniedziałkowe jarmarki, od czasów Zygmunta II Augusta z roku 1558 r. stanowiły do 1945 r. wydarzenie miasteczka w tyglu kilku kultur, religii i narodowości kresowych Wołynia. II wojna światowa przyniosła zagładę ok. 8 tys. Żydów z rąk Niemców i Ukraińców i ok. 2.5 tys. Polaków w powiecie Luboml i miasteczku. Społeczność polska, zdziesiątkowana i rozproszona, ocalenie życia miała w wywózkach na roboty do Niemiec i przymusowym wysiedleniu za Bug. Losy tych ludzi to góra cierpień przed Bogiem i historią - wciąż niepoznaną i nieopisaną do końca. W nich są losy parafii Rymacze - wydzielonej z parafii lubomelskiej w 1926 roku.

xxx

Zostaw swoją ocenę

10 Dzięki

0 Dzięki

a jeśli masz jakieś pytania... napisz

--- formularz kontaktowy ---

xxx

z Wołyńskim ukłonem

Krzysztof Kołtun

autor

xxx