Pielgrzymki Wołynia do miejsc rodzinnych, znanych już tylko z opowieści – czasami trudnych do odnalezienia – milczą w nas albo krzyczą. Wydaje się, że dom, który niegdyś stał tutaj, wciąż stoi przed oczami. Okna są otwarte, wazoniki pod firankami, słońce siedzi na progu promieniami – a jednak to złuda. Gdy uciekali nocą przez okna, zostały otwarte. Nikt już ich nie zamknął. Spalili je Ukraińcy ogniem nienawiści albo prędko rozebrali. Tak opowiadała babcia. Miejsca „ojczyste”: cmentarz, kościół, szkoła, kapliczka – łączyły ludzi wokół. Po kościele nie ma śladu, cmentarz zarośnięty, zaorany polami, kapliczki nikt nie odnajdzie, a cegłę ze szkoły zabrano do kołchozu. Straszne... Jak to opowiedzieć mamie? Kto to zrozumie? Na Wołyniu polskich śladów coraz mniej.

Szczęśliwe Rymacze – pozostały przy tej samej drodze. Szkoła im. Piłsudskiego jest dziś szkołą ukraińską. Kościół, po strasznych przejściach, raz jest kościołem, raz cerkwią. Zostały studnie, parę polskich chat – na starych podwalinach stoją nowe. Serce boli mniej... zależy? Zapraszamy na niezwykły film z Ziemi Lwowskiej – wokół zabytkowego kościoła z XVI wieku w Sokołówce. To smutny przykład, jak wyglądają dziś Kresy Lwowskie – ale prawdy nikt nie ukryje.

Zostaw swoją ocenę

6 Dzięki

0 Dzięki

a jeśli masz jakieś pytania... napisz

--- formularz kontaktowy ---

z Wołyńskim ukłonem

Krzysztof Kołtun

autor